Toen afgelopen zondag Paul en Henk bij mij voor de deur stonden om af te reizen naar Valkenswaard, zat de stemming er nog niet bepaald in. Henk had last van een doorgezakte voet en had van de dokter het advies gekregen om z’n loopactiviteiten voorlopig op een laag pitje te zetten. Paul had er simpelweg geen zak zin, maar ging mee omdat ie beloofd had om Henk naar een PR te hazen. Ikzelf kon eigenlijk niks bedenken wat me dwars zat. De zaterdag had ik m’n 50^ste verjaardag gevierd, maar had de alcoholica grotendeels gemeden. Ik was fris uit m’n bed gekomen op de 1^ste dag van m’n 51^ste levensjaar en ik had me al langer voorgenomen dat dit het moment was om weer eens een vlaggetje te verschuiven. Als alles mee zat moest dat lukken: De vorm en conditie waren optimaal; Het weer was voortreffelijk, nagenoeg windstil en fris; Het parcours van de Valkenloop leent zich als geen ander voor een snelle tijd en last but not least: Ik had net nieuwe Nike Pegasus voor m’n verjaardag gekregen en die zou ik deze dag voor het eerst mogen dragen.

 

Van de voorafgaande jaren wisten we dat het handig was om de busrit van de finish- en .omkleedplek naar de start te skippen, en die afstand per auto af te af te leggen. Dan heb je 2 auto’s voor nodig en die hadden we niet zomaar. Eerst zouden we met Henk’s en mijn auto naar V’waard gaan maar An had onze Volvo nodig omdat ze de trailer ging verkopen, Birgit had zich ook ingeschreven voor de Valkenloop maar moest afhaken met een heupontsteking, bovendien begreep ze niks van onze auto logistiek. Maar uiteindelijk hadden de Cramers een mooie oplossing: Met de Toyota van Henk zouden we naar de startplek rijden en onze trouwe supporter Nelleke zou ons na afloop oppikken en Henk weer bij de PK afleveren. Probleem opgelost en zo konden wij dus lekker warm in de auto wachten totdat we ons naar de startstreep begaven. Birgit was weliswaar te geblesseerd om een halve marathon te lopen maar was wel even naar de start komen lopen om ons uit te zwaaien. Erg lief.

 

Onderweg had ik mijn medereizigers, maar vooral ook mezelf, voorgehouden dat je voor een PR niet alleen aan het eind hard moet, maar dat je ook heel snel moet beginnen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stond niet helemaal goed in het startvak maar kon langs het bospad af naar voren om me aan te sluiten bij een groep, grotendeels samengesteld uit snelle LOGO lopers, die was vertrokken voor een eindtijd van 1:30. Dat zou natuurlijk een beetje te veel van het goede zijn, maar het was zaak om zo lang mogelijk in dat groepje te blijven. Dat lukte tot even voorbij de Achelse kluis , daarna moest ik een tandje terug, maar niet te veel. Ik zag het groepje nog heel lang voor me lopen maar kwam wel alleen te zitten op de lange rechte Peedijk. Normaal heb je daar de wind vol van voren en ben je gruwelijk de Sjaak als je niet in een groep zit. Nu maakte het niet uit, het windje dat er stond kwam van achter en de kilometertijden gingen maar heel langzaam omhoog. PR’s werden verbeterd op de tussentijden van de 10 km en de 15 km en toen was het ook duidelijk dat het PR er ook op de Halve Marathon aan zou gaan. Ik had geluk dat ik in het schitterende stuk door de Malpie ingehaald werd door de kopgroep van de 12 km, die gestart waren in Borkel. Daar kon ik nog even bij aanpikken en me mee laten sleuren tot op 3 km van de finish. Toen zat ik weer alleen maar hoorde de luidruchtige speaker bij de finish al en even later stond Nelleke me alweer aan te moedigen voor de laatste 500 meter. Nog even een eindsprintje en een knetterend PR was een feit: 1:33:29, een verbetering van bijna 2 minuten op m’n 4 jaar oude record, ook gevestigd in Valkenswaard.

 

Na de finish snel omkleden, handdoek scoren en benieuwd wachten op de andere roadrunners. Eerst kwam Paul binnen, die was nog zo fris als een hoentje. Hij bleek 16 km lang Henk op sleeptouw te hebben genomen en toen het kaarsje bij Henk uit ging was ie maar in vol galop doorgelopen naar Nelleke en de finish. !:41:07 was z’n eindtijd, slechts een half minuutje minder dan een maand eerder een paar kilometer verderop in Cranendonck. Daar had dus misschien wel meer ingezeten. Maar Paul kon er niet om treuren en z’n slechte humeur van eerder die ochtend was nu volledig verdwenen. Henk zou uiteindelijk 3 minuten inleveren op de laatste 5 km. Hij kwam binnen in 1:44:04. Derde tijd ooit en dat met een pijnlijke voet. Jammer want als Henk Paul had kunnen volgen had ie zowaar ook een PR gelopen. Met gemengde gevoelens gingen we terug richting Eindhoven. Eerst met de Crysler van de Cramers en vervolgens met de Toyota van Henk. Mijn missie was geslaagd: Nieuw PR en tweede vlaggetje op een rij (na Amsterdam). Misschien komende zondag nummer 3 in Nijmegen, maar ik beloof niets.

 

 Robert Hogeweg

 

PS Als je op de foto klikt kom je in het album van Maurice!

Al om half 7 stonden Paul en Nelleke voor de verkeerde deur in de Pasteurlaan aan te bellen. Daar brandde weliswaar licht, maar hoefde niemand mee naar Amsterdam. Gelukkig had Paul gezien dat op nummer 28 ook nog licht brandde en kon ondergetekende alsnog plaats nemen in de grote Crysler. Onderweg zouden we Hans oppikken. Ook dat viel niet mee, om Hans telefonisch te pakken te krijgen. Maar ja, hij was dan ook in volle sprint onderweg vanuit thuis richting afslag Rosmalen. Dus Hans was al vroeg opgewarmd, met 4 kilometers in de benen. En toen zat de auto bijna vol, want Nelleke had ook nog haar fiets meegenomen met fietstassen.

 

Op de rustige A2 richting Amsterdam werden de strijdplannen onthuld, werd de routekaart bestudeerd en het weer van de dag nog even geprezen. Het beloofde PR weer te worden. En werkelijk niemand in de auto probeerde die stelling af te zwakken. Paul zou uiteraard een PR lopen, want dit was z’n eerste. Voor mij was het ook niet zo’n kunst om onder de 3:56 te blijven maar voor Hans zou het een hele opgave worden. Hij zou weg moeten gaan in een schema van 3:18. Dat was redelijk ambitieus.

 

Aangekomen in Amsterdam, bleek Paul een stuk beter op de hoogte van de verkeers-situatie dan eerder die ochtend in Eindhoven. Hij had  daags tevoren de parkeer-omgeving via Google Earth bestudeerd en wist dan ook het meest gunstige parkeerplekkie t.o.v. het Olympisch Stadion te vinden. We waren ruimschoots op tijd en konden op ons gemak onze nummers en shirtjes ophalen en hadden zelfs nog uitgebreid tijd voor een sanitaire stop. Omdat we geen zin hadden onze behoefte te doen in de dixi’s op het buitenterrein verschaften we ons toegang tot de toiletten van de Sporthal Zuid. Dat bleek niet helemaal de bedoeling want de deuren waren gebarricadeerd met   subtropische plantenbakken. Veel hielp dit niet, want de deuren gingen gewoon naar binnen open en daar was de plaatselijke conciërge nogal pissed over. De veel geprezen Amsterdamse humor was deze ochtend ver te zoeken in de Sporthal Zuid.   Het was nog een beetje te fris om al gelijk onze kleding te deponeren, dus Hans en ik zochten een tribune plekkie op in de zon, Paul ging nog even voor de tweede keer de conciërge van de sporthal pesten en Nelleke confisqueerde een nieuwe kaart om de plekjes te markeren waar ze ons onderweg zou gaan aanmoedigen en voorzien van noodrantsoenen zoals Snelle Jelles. Langzaam maar zeker begonnen de startvakken zich te vullen en besloten wij ons te mengen in het internationale loopgezelschap. Telefonisch werd nog even geprobeerd Frans op te sporen in het startvak maar die poging mislukte. Uiteindelijk zou iedereen voor zichzelf starten.   We waren nog maar net het stadion uit  of ik had Frans en Paul al weer gespot. Frans liet weten, dat er wat hem betreft geen PR in zat deze keer. Was ziek geweest en nog niet helemaal 100%. Paul daarentegen was volledig fit en gezamenlijk besloten wij een begintempo te gaan lopen van   5 min/km. Daar zaten we de eerste kilometers zelfs nog flink onder maar op een gegeven moment werden we ingehaald door de hazen van de 3:30 en daarbij haakten we aan.

 

Op kilometer-punt 13 kreeg ik een telefoontje. Een collega van me had geconstateerd dat een belangrijke server was uitgevallen en vroeg zich af of ik effe naar de zaak kon komen. Ik beloofde dat ik door zou lopen maar dan toch afhankelijk was van anderen. En toen ik ophing moest ik constateren dat Paul ineens een dikke 100 meter voor me liep. Nou ja niks aan te doen, verder in eigen tempo en voor eigen kansen. Het was een fraai stuk waar we toen liepen. Eerst loop je de stad uit, stroomafwaarts langs de linker oever van de Amstel, dan steek je over en ren je aan de overkant weer terug. Onderweg  op de Amstel dacht  een groepje  bobo's  ons te vermaken met werkelijk tenenkrommende Nederlandstalige slagers vanaf een boot. Ineens begreep ik waarom Hans zijn eigen muziek meeneemt onderweg.

 

De tocht langs de Amstel eindigt bij kilometer punt 25 en daar stond zoals afgesproken onze fantastische Nelleke met mijn Snelle Jelleke. Wat een weelde, die energie van Pijnenburg. Het volgende deel van het traject was pittig, eerst zelfs een flinke bries tegen en een beetje saai bedrijventerrein. Maar aan het eind van het terrein krijg ik ineen Paul weer in het vizier en lopen wij gezamenlijk de stad in. Paul is op dat moment niet meer helemaal okselfris, begint wat last te krijgen van z’n benen en loopt zich vreselijk te ergeren aan een dame ter hoogte van Birgit met een kont, waar die van Birgit wel 5 keer in kan. En Paul kan rennen wat ie wil maar krijgt de dame niet ingehaald, sterker nog ze loopt van hem weg en even later ben ik Paul ook kwijt, maar nu zit ik voor hem. Wederom dus weer ieder voor zich. Ik had niet de illusie dat ik Hans nog zou tegenkomen. Wat ik ter hoogte van kilometer 35 wel weet is dat er een hele snelle tijd zou worden geklokt.

 

Het laatste stuk van de Amsterdam Marathon is het leukste en mooiste. Je komt dan onder andere langs het Rijksmuseum en je passeert het Leidse Plein alvorens voor de tweede keer die dag   het Vondelpark te doorkruizen. Op dat stuk wordt je ook nog een keer aangemoedigd door een zeer internationale toeschouwerschare.  In maar liefst 4 talen wordt je op dat gedeelte naar de finish geschreeuwd. En de mooiste is toch wel “Allez Robèr”. Die hadden we sinds 10 April niet meer gehoord. De laatste kilometertjes gaan op wilskracht en doen pijn maar dat hoort er bij.  Onderweg had ik nog kracht kunnen putten uit het mooiste opschrift van de dag “Pain is temporary , Pride is forever”. En zo is het. De finish in het Olympisch Stadion is werkelijk een geweldige attractie. Daar wil je eigenlijk heel lang over doen maar ja dat kost dan weer tijd en dat is zonde. 3 uur en 36 minuten en 20 seconden, daar had ik niet van kunnen dromen en Paul die precies 5 minuten later binnen kwam was net zo opgetogen over zijn eerste marathon prestatie. Dik binnen de gewenste tijd. Hans had een keurige 3:22 weten te klokken, weliswaar geen PR maar hallo zeg. En Nelleke, die was zo trots als een pauw.

Na afloop was er nog even tijd om de collega’s telefonisch te ondersteunen bij het restoren van de defecte server. En omdat de afspraak bij de auto om half 3 stond, bleven we nog even lekker genieten van het zonnetje nabij de Crysler, op dat geweldige parkeerplekkie nabij het Olympisch stadion. Om klokslag 14:30 verschenen Hans en Nelleke bij de auto en konden we vertrekken. Onderweg naar het Zuiden pikten we Marit op in Utrecht. Dochter Cramer kwam haar herfstvakantie in Eindhoven vieren en kon ons laven met een 2 literfles water, die al ruim voor Rosmalen leeg was. Wat een dorst krijg je van dat ge-ren. Even voor Rosmalen kregen we bericht dat Frans inmiddels ook gearriveerd was. Net als Paul, had hij onderweg ook last van z’n benen gekregen maar dat had bij hem iets ingrijpendere gevolgen voor z’n eindtijd. Hans hoefde nu geen 4 kilometer meer te lopen naar z’n huis maar werd netjes voor de deur afgeleverd, net als ik. Deze keer was het een makkie het juiste adres te vinden, want de Markies was naar beneden en dat was Paul’s richtpunt geweest dat deze ochtend nog ontbroken had.     Hans van Gemeren 3:22:33 Robert Hogeweg 3:36:20 Paul Cramer 3:41:20 Frans Deen 5:13:31